X
تبلیغات
اشعار شعرای بامیان
 

آزاردل

هرکس پیی آزارمن آمد دل آزاری کــــــــــــند     تا خویش را خــندان کند برمــن جـفا کاری کند

هرکه ربود قلب ازبرم یک روزگردید بـی وفا     قلبم ربود از نزدمــــن او دزدی تـــر راری کند

یک روز بنشست دربرم روزدیگر رفت ازبـرم     یک روز مـایل گشته ویـک روز بــیزاری کند

مـــــــــــــرغ دلم پرپر شده درشاخسار زندگی    برمــــرغک بی چــــاره ام او مـیل شیکاری کـند

گفتم مـــــــرو هرجامشین نامحرمان بیند تورا    سرمه کشید درچشمی خــود اومــیل بازاری کـند

ای باغبان آبش بده گلهای مـن خشکیده است    آن باغبان وقتــــی خزان بین آب را جـــــاری کند

غم آمده ازچــــــــهارسو کرده اسیرم درقـفس     کس نیست تابرحال دل یک لحظه غم خواری کند

هرگز ندیدم بی وفا مــــــــاننداو برخویش تن      پیدا شودیک با وفا ؟ بامـــــــــــن وفاداری کند

این جگرصدپاره را مـــرهم نـــهید ای دوستان    شاید طبیب من رسد برقلب مـــــــــــن کاری کند

ترکم نمود آن بی وفا،رفت ازبرم گــریان شدم     بنشست نـــــزد دیـگران تـــــــــــایار درباری کند

گفـــــــتم مرو ازپیش من تو یار جـــــانان منی    این چشم مـــن گـریان شده این قـلب من زاری کند

گفـــتا تو محزون چرا؟ دراین سرای زنــــدگی    این حـــــالت محــــــزون تویک کاری دشواری کند

گفتم ندیدم روز خوش دراین دیاری پر جـفا     کو یارکی دل جــــوی من ،ازمن پرستاری کـــــــند ?

ظاهرموسوی تابکـــــــــــی باحالت شورونــو ا

تا باغ خشک سینه را یـک روز گـــل کاری کند

دریغا

دریغا زندگـــــی یک نوبهاراست     خزان امـــد دیگر پــــایان کاراست

نظرکــن عمر گل بسیارکوتااست      گل زیبای مــــن هـــم داغ داراست

گلستان جـــــــلوه گاه خاص دارد     که رنگ و روی اوهـم یادگا راست

شبی درخواب مــــــی گفتم نگارا      جواب امـد که یارت درمـزار است

نگارا جیگرم صـــــــد پاره گشته     کـه زخـــم جـیگرم من بیشماراست

شکایت میکند بلبل زگلـــــــــــها     دریغ ودردهـــمدوش تو خـــاراست

زهجران گل وبلبل چـــــــــه گویم     موسوی هم دراینجا اشک باراست

یکی رفت ویکی امد

یکی رفت ودیگر امد به پیشم    یـــکی بیگانه ودیــگرزخویشم

یکی مرهم نهاده روی زخــمم   دیگربارفتنش زد زخــــم ونیشم

به قیدو بنــد یارانـــــم همیشه   نه درقــــــیدو نه درزندان کیشم

من ازبیگانه گان هرگزنه نالم   دلم آزورده است ازقوم وخویشم

اسیرچشم خوبانم در این جـــا   که من ازعشق چشمان توطیشم

دیگرننوازنی ای مـــطرب من   خودم ازعشق آن جـانانه شیشم

موسوی بازهم دیوانــه گشتی   خودم گفتم دراینجا من که طیشم

تازه به تازه نو بنو

درخانه امدیارمـــــــن تازه به تــازه نــو بنو    شدمحرم. اسرارمــــــةةـن تــازه به تازه نوبــنو

نرمک نـــهاد اوپای را امد به مــــنزلگاه من    اوسخت شد دلــةةةدارمن تازه به تازه نــــــوبنو

خندیداوبرسوی مـــن ان یارک شیرین سخن     یک لحةةــظه دادآزارمن تازه به تازه نـــــوبنو

غــــــــم را نمی بیـــنم دیگر آمد نگارتازه تر    او گشته است غم خوارمن تازه به تازه نوبـنو

گفتم شنو ازحال مـن گفتا بگو گـــوشم به تو     او می شنود گفتارمـــن تـازه به تازه نو بـنو

گفــتم هزاران غم بدل دارم دوصد مـــاتم بدل    غم گـفت مکـن تکرارمـــــن تازه به تازه نوبنو

یک یارک ثمین بدن بودش امـانت نزدمــــن     رفــت ازبـرم سردارمـــــــن تازه به تازه نوبنو

ظاهرمنال ازبی کسی داری توهم فـریادرسی 

   بیـــند کسی رفـتارمــن تازه به تازه نوبنو    



تاريخ : سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388 | 3:9 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |

ديوانه

دوچشمانش مــــراديوانه كرده   بـــگردشمع خودپروانه كرده

بياساقي بده تا مــــي بـــنوشم     كه يارم منعم ازمي خانه كرده

اسيري دام گيسويش نـــــمو ده    بدست وپاي مـن زولانه كرده

نمي ريزد ديگرساقـي شرابـي     كه اوهم باده را پيـمانه كرده

به زنجيرم كشيده بـــــي تاامل    مراتحويــل ببندي خــانه كرده

ديگـــــربامن سروكاري نـدارد    خودشراهم زمن بيگانه كرده

نظركن جلوه اي شام وسحررا     دوزلفانــي سياراشانه ـكرده

موسوي مي كني دايـم شكايت

كه يارم ترك اين ديوانه كرده

 

 



تاريخ : سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388 | 3:3 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |
 

هجرت

ازهجر، بیمارت شدم، یارم شفا خـــــواهم زتو    از بیوفایی سوختم ، مـهـــــرو فاخــواهم زتو

دیوانه ام دیوانه ام، از  خویشتن  بیـــگانه ام    برشمع توپروانه ام سوزم دواخـــــــواهم زتو

ای یارک شیرین سخــن ای سرویاس ونسترن    بردی دل وجان از کــــــفم نازو آداخواهم زتو

باشد پیالــــــــــه پرزمــی نوشم به استقبال وی   یک بوسه شکر شکن بامـــــــدعـــــاخوام زتو

ای یارک دل جوی من بنشین تودرپهلوی مــن    یکدم نگاه کن سوی من یکدم نگاه خواهم زتو

دستت بده دردست مـــن آندم شوی پیوسته من   درتارگیسوبستی مـــن این بسته ها خواهم زتو

ظاهــــــرموسوی تابکی دردست داری جام می   هردم تو نوشی پی ده پی شرم و حیاخواهم زتو

سید ظاهر موسوی

2009-08-03 

آواره

آواره ومجنون شدم در کوی جـــــــانان میروم   من عاشق دل سوخته ام با قـــلب بریان میروم

ترکم نمود رفت از برم آن یارک شیرین سخن    دریاد یارمهربان بـــاچشم گـــــــــــریان میروم

دیـــوانه ام  دیــــوانه ام ازخــویشتن بیگانه ام    پای بـــــــــــرهــنه برسرخــــــارمغیلان میروم

نه طاقت ماندن بود نه حـــــــــــــالت رفتن بود    پای پیاده راه دور افــتان وخیـــــــــزان میروم

دنیا شده زندان مــــــــــن عالم شده حیران من   درکــاریار مهربان مـــــــن سخت حیران میروم

این خاطــــــر آسوده را ناسوده کردم بعد ازاین   درگــردنم زنجیر تــــــــو خاطر پریشان میروم

عشقش مرادیوانه کرد برشمع خود پروانه کرد   آتش زده درقلب من چون شعله سوزان میروم

سید ظاهر موسوی

2009-07-24



تاريخ : سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388 | 2:41 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |

استادسید شهید بزرگ وقهرمان مردم افغانستان مصطفی کاظمی 

کـــــــــجا رفتی هنوز این کشورم ویرانه می باشد      ثبات وصلح وحـدت نیزیک افسانه مــــی باشد

نـــــــگاه کــــن انفجاروانتـحارو وحشت ودحشت       به دست عاقلان نه بلکه هردیــوانه مـــی باشد

به هرجادیو وددخون می خوردخون خوارمیگردد      نگرخون جوانان است که در پیــمانه مـی باشد

بیابنگرهمه رفتن ازاین ماتم سرای مـــــــــــــــــــا     پرستوی مهاجرواربی کاشانه مـــــــــــــی باشد

دهانت بست تادیگر سخن هــــــــــــــرگزنگویی تو     بدست وپای ماهم زنجیروزولانه مــــــــی باشد

ربود ازپیش ماامــــــــــــروز آنروشن ضمیران را      شکاراهرمــــــــــن هر عاقل وفرزانه می باشد

ببین اردوی ملــــــــــــــی عشق میهن را بدل دارد      به آتش بال وپرسوزند وچون پروانه مـی باشد

نظرکـــــــــــن قطره های اشک وآهی عاشقانت را      شدند مجنون سرگردان وکی درخـــانه می باشد

بیا ای کاظمی بنگرتو اکــــــــــــــنون عاشقانت را      بگردشمع تو هرروزصــــــــــد پروانه می باشد

موسوی هم شده گریان زهجرانت جگرخون است      که شبها تاسحر بنشسته ویکدانه مـــــــی باشد

سید ظاهرموسوی

2008-11-19

 

 



تاريخ : سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388 | 9:35 AM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |
 

زنگ خطر

عزیزان بشنوید زنگ خــــــــــــطر را     صدای دردمـــندوخون جـیــگررا

صــدای اه واشک بــــــــــــیوه زن را      صدای کــــــــــودکان بـــی پدررا

صــــــــــدای مستمندوبی بضــــــاعت       صدای مــــــظلومـان ودربـدررا

وزیران رفته است درخواب خـرگـوش      که بیدارش کنــدآن گوش کـررا

وکـــــــــــیلان رفته است سیرو تماشا       بیا بنـــــگرتواین سیرو سفر را

وزیرازحال مــــــــــــردم بی خبر است      خبردارش بگـــو آن گوش کررا

هزاران طــــــــــفل بی نان است امروز     وزیران می خـورد شیروشکررا

چـــــــــــــــرا دهقان ندارد هیچ حاصل      وزیران مــــــی برد باغ وثمر را

فقـــــــــــیران مردن ازسردی زمستان      چــنان سردست که سوزدبالوپررا

یتیم وبـــــــــــی نوا باچشم گــــــــریان      نمـــــی بینی تواین چشمان تر را

بترس ازحش روفردای قــــــــــــیامت       نظرکن قـــــــــــهروخشم دادگررا

ازاین اوضـــــــــــــــاع حیرانم همیشه      بیا بنگر(موسوی) خون جیگر را

بدنام

زاول باده را درجــــــــــــام کردی     مـــــــرا درعشق خودبدنام کردی

نکردم جـــــــــــــزتمـنای وصالت     نــــگاه کردی چـــرا دشنام کردی

زدی باخـــــــــنجرعشقت به جانم     به جـــرم عشق خود اعدام کردی

بمکتب خانه ای عشق تو خواندم     مرا درامتــــــحان ناکام کــــــردی

برون کردی زقلبت مــــــهر مارا     دیـــــــگر کارمرا اتــــــمام کردی

اگرمیـــــــــل دلت درعاشقی نست     چرا ای بیـــــــــــــوفا پیغام کردی

نخـــــــواندم نامه ات را پاره کردم    نمـــــــــی دانم چه را ارقام کردی

سرم را زیــــــــــــــر تیغ تو نهادم    زدی باخنـــــــــجرت فرجام کردی

موسوی عاشقی رنــــج مدام است    که توبرخــــــــویشتن انعام کردی

گریان

به حال زارمن امشب دوچشم یارمـــــــیگرید     زمیـن گرید زمان گرید چرا دیوارمیگرید ؟

جداشد بلبل ازبوستان فـغان وشورو شردارد      زهجـــران گل وبلبل نگاه کن خــارمیگرید

هزاران شمع بیدارست وامشب تاسحرسوزان    نمی خـوابددیگرچشمش دلش بیدارمیگرید

ستاره اشک مــــــــی بارد به حال شام تارمن     که کـی خورشید مـی اید به انتظار میگرید

بیا یک لحظه توبنــــــــــــگر وداع آخـرینم را     هــــمان قلب که میمیرد به پای دار میگرید

(موسوی)غم نخوردیگر نگاه کن غم گسارامد

غمت ازحـــدفزون گشته نگرغمخوارمیگرید

وطن

وطن من بامـــیانت را بـــــــــنازم      زمین وآسمانت را بــــــــنازم

زغزنی قندهارو تا به هـــــــــرات     تخارو جاوزجانــــــت را بنازم

بنازم مــــــــــرقد شیر خـــــــــدارا    که بــــلخ باستانت را بـــــنازم

بنازم قرغه را با ان هـــــــــوایش     شمالی باغــــبانت را بـــــنازم

بنازم شیر پنج شیرش که مــیگفت    وطــــــن من پاسبانت را بنازم

بــــــــــــــنازم راه تو رهبر مزاری     هـــــــزاره من زبانت را بنازم

بنازم تاجـــــــیک وازبک وپشتون     گل هستین گلستانت را بــــنازم

بنــــــــــــازم دره ای غـوربند زیبا    دره آهنـــگرانت را بـــــــــنازم

بنــــــــــــازم خاک پاکت میهنی من   هـــرات وزنده   جانت را بنازم

بنازم مــــــــــــن بدخشان وبهارک    تــــــــــخاروطالوقانت را بنازم

بنازم پکـــــــــــتیا وخوست ولوگر    که غوروچغــــچرانت را بـنازم

جــــــــــلال آباد وننـــــگرهار زیبا    فراه،  رود جــــــوانت را بنازم

موسوی زنده باشی تا جـهان است

که شعر جاودانت را بنــــــازم



تاريخ : دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | 3:55 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |
 

دام

دراین دامـــــم بشینی یـــــانه شنی    زدامم دانه چنـــــــــی یانه چنی

که صیدم میشوی خواهی نخواهی      نمـــی دانی چگونه نــــــازنینی

رخت تشبه شود فردوس وجــــنت     خدامــــیداندوزیــــــــــبا حـسنی

شودروززجامت مــــــــــــی بنوشم     که مــــــــی دارد خواص آتشنی

نروبالا عقاب در کمـــــــــــین است     خــــــــــــــطرهاداردوبالانشینی

بیاکه ماوتویک جــــــــــــــا نشینیم     همین دوران نمی ماند چـونینی

بیاظاهرتودرانجمن مـــــــــــــــــــا

رهـــاکن دیگرآن عزلت گــــزینی

سوختم

آنقدر با آتش دل ساختم تاسوخــــــــــــــــــــــــتم       این طریق سوختن رامن زشمع آمـــــــــــــوختم

من به بزم خوب رویانم چوشمع نیـــــــــــــم جان      خود فنا گشتم ولی نوری جوان افروخـــــــــــتم

عمر خودرامن نمودم صرف روی خـــــــــــوی تو    درد پنهانم بدل بود غم بدان اندوخـــــــــــــــــــتم

بس که محوعشق تو گشتم دراین فرمـــان عـشق    عمرخودرادرمقام عشق تو بفروخــــــــــــــــــــتم

بس که ساکتم سکوتــــــــــــــــم ثبت شددرروزگار

حرفـــــــــــــــــــــــایم ناتمام وهردولـــب رادوختم

قلب زار

مرا باچشم شوخت ای صــــــنم تو آشــــــناکردی   گرفتی قلـــب زارم را بــگو اوراکــــــــــــجا کردی؟

منی سرگــشته وویــــــــــران اسـیر دام تو گشتم    مـــــــــــراازخود ربودی ودر ان گلـشن رها کردی

صــحت مــــــــــــــــندم زدیدارت اگـرباشم کنارتو    طــبیب مـــــــــــن شدی دیــگر شفادادی دواکردی

اگر گم گشته ام درپیج وتاب آن نــگاه هـــــــــایت     صداکردم سکـوت کردی سکوت کردم صـداکردی

تمام درد ورنـــــــجم رازدودی تو زجــــــــــان من    جوابم ده بدانم من چـــــرا این کارهـــــــــــا کردی

خــــــــــــــدا ناکرده روزمــــن جدا گردم زدیدارت

قسم بـــــــرچشم زیبایت دیـــــگر من را فنا کردی

خداحافظ بی وفا

توکه رفتی بهارمــــــــــــــــن خزان شد   عذاب ودردمــــــــــــن بس جاودان شد

گل بودی وپژ مــــــــردی ورفـــــــــــتی   که جوی خون زچـــشمانــــــم روان شد

فلك بــــــاتيرخـودبــــــــــــــالم شكستاند  سیادر پیــش چشمــــــم آســـــــــمان شد

چــــنـان شوروفغان گــــــــــــــرديد آنشب   تصـــوركرده ام آخـــــــــــــرزمـان شد

نــــــگرريحــــــــــــانه راباچـــشم گريان

كه ظـاهردرعزايت نوحـــــه خوان شد



تاريخ : دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | 3:30 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |
 

ثارنوال

ضعیف و نــــــــــــاتوان و بی پناهی     تو مـــــبــینی که افتاده به چاهی

رخش زردولبش خشک ودلش خون    تمــــــــام روز او با اشک و آهی

به هرسو رو کــــــــــند مردم گریزان    چـرا کرده ا ست سوی من نگاهی

به دل گوید که چیزی خــواهد از من     نـــــــدارم تــــــــا ببخشم پر کاهی

اگر کــــــــــــارش به ثـــــارنوال افتد     به او گــوید که ای مردک سیاهی

چی داری تا دهی حـــق از تــــو باشد    نــــــداری مسکن و شال و کلاهی

معاش من کم است جـــــــان بـــــرادر    به غــیر از دادن پول نیست راهی

حقش ناحــــق شود از دست ظـــــالم      چرا مـــــــردک به این روز تباهی

رود در پیش قــــــاضی با لـب خشک     حـــــــق من را بگیر گر دادخواهی

ببین این حــــق گرفتن خـــــــرج دارد     اگر داری بده گـــــــــویم خــــدایی

نداری پــــــول برو گم شو از اینـــجا     اگــر حـــــــــــق ازتوباشد پرگناهی

نداری پول چرا کـــردی شــــــــکایت     تصــــور کــــــرده ام از اغــــــنیای

برادر جـــــــــــان ببیــن حقم تلف شد     به درد مـا غریـــــبان نیست دوایی

نمی خواهی به داد مـــــــــــا رسی تو     به داد مـــــــــــــا رسد آخر خدایی

خدا هــــــم از فقیران نیست جـــــــانا      وگــــــرنه تو بــه این روز سیاهی؟

خدا و دین و ایمــــــــــان از غنا است     نمی بیـنی تو حــــــــــکم دادگاهی؟

به مسکین و فقیر رحــــــــــمی نباشد     یتیم و بیوه زن با اشک و آهـــــی

گذر کن از کـــــــــــنارهر صــــــغیری     لــگد مالش بــکن هروقتی خواهی

سلامش را جـــــــــــــوابی نیست آنجا     اگـــــــــر باشد فــــــــقیر وبینوایی

قـــــضا با اغنـــــــــــــــیا هستند برادر     نمــــــی بینی کـــــه دارد بارگاهی؟

به هــــــرجایی رود تعـــــــــــظیم گردد    خوش آمـد گـویدو گوید خوش آیی

قــــــــــــدم بنهاده ای بر دیده مـــــــــا     اگــــــــــر کــــــافرنگردم تو خدایی

تو هـــم مغروری از کـارت در اینـــجا      کــــــــه داری اینچنین فرمانروایی

به پیش خـــــــــود چنین اندیشه کردی     کـــــــه فرمانده به هر شاه و گدایی

قضاوت کــــــــن قضاوت کــن قضاوت    نمی  ترسی زحشرو دادخـــــــواهی

به زنـــــدان افــــــکنش تـــــاکه  بـــیرد   کـــــه جـــز کشتن نباشد هیچ راهی

تو خـــــونش را بچش تا که شوی سیر    که دوران میـــکنی چـندین صباحی

ز ثـــــــارنـــوال بـــــــالا هــــم نترسی     خودش رشوت خــورد هم گاه گاهی

به این  بیــــچارگان رحـــمی نــــکردی    توزجـرش میدهی هرقسمی خواهی

تــــو قــــبرش میــــکنی با آن کلنـــگت    بـــــه قــــــانون جـــــزا هم آشنایی

چــــرا غــــم میــــــخوری جـــان برادر    به این زخمــــــــم نمـــی یابم دوایی

مـــکـــــــــــن اهر تــــو ازآنان شکایت

گـــــرفــــــــتـارت کــــند بی تکیه گاهی

 

وفا

نـــگارمــن وفـــــــاداردنـــــدارد        مـــحبت کیمــــــیاداردنـــدارد

مریضم من شفا خواهم زکویش         نمــــــــــی دانم شفاداردندارد

شدم پروانه ای شمع وجـــودش        به مـــن او اعــتنادارد نــدارد

دلم رابرده است بانازوتمـــــکین        نمــــی دانم نـــگاه داردنـدارد

دوچشم دل فریبش جـــادوکـــرده       که این کـارش گناه داردنـدارد

اسیردام ذولـــــفانش شدم مـــــن       کــه اوترس ازخــــداداردندارد

وجودم سوخـــــت ازدردنهـــانـی        بـــــدردم اودواداردنــــــــدارد

دل من راشکست باتــــیغ ابــــرو        شکست دل صــــداداردنـــدارد

به خنجرمی زند درسینه ای مــن       ازاین کــــارش حیــــاداردندارد

اگریابم شفا ازکــــوی جــــــــانان       شفـــــابرمــــن روادارد نــدارد

چنان ظلم وستم برمـــــــن نموده       کـــــــه ظلمش انتها دارد ندارد

گــــدای کوی جـانان گشته ام من        کـــه کویـــی اوگـــداداردنــدارد

همین عمرم به پایش صرف گردد       زعمــــرخود مـــــتاع دارد ندارد

ببین ظاهـــــــرشکسته قلب زارت

شکسته دل صـــــدا دارد ندارد

 



تاريخ : دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | 2:53 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |

مرادرواژه پیداکن که من مردغزلهایم

دارم ازتومی نویسم آشنائی این حـــقایق مـیشوی      گوش کن تاآخرین بــــیت غزل بامن موافق میشوی

من دروغی کهنه ام بایادگـاری ازغروب جـمعه ها      ای گناه آشناهم جرم ایــــــن  دیوانه عاشق  میشوی

نازنینم گفته ای صـبرت زیادست وزبانـت تلـخ تلخ     رک بگویم خسته ام یاری گــری بار عـــلایق میشوی

بد مکن بامـــن ز پیش تو گـــــریزان مــــــی روم      می روم  اما تو بد نام نــگاه این خــــــلا  یق میشوی

خسته میمانددوباره کوله بارم حجم نامفهوم عشق     مثل آن روز هـای اول بی وفا مــــــانند سابق میشوی

آخرین اشک نگاهم خط به خط ازروی گونه میچکد    گفته ام دراولیـن بیت غزل بامـــــــــن موافق میشوی

بازبشنو گرنگارماه لقا رفت ازبرت درایــــــــــن جهان

ای موسوی بازبرگفتارخویش این گونه صادق میشوی

فصل گل

فصل گل جزمی مشو سرگرم کــــــاری دیــگریی      عــــــــــمرماشایدنپاید تا بـــــــهار دیـــگری

تاطراوت است سرسبزی غنــــــــــــیمت زـــندگی     ازکجا مـــعلوم بروید بـــرک وبا ری دیـگری

هرقدم صدها کــــــــمین گاه دارد این صـــیاد دهر     تا پس ازما دم به دم گــیرد به کاری دیـگری

عشق رابعدازتوخواهم کشت دردل چونکه  نیست     تانباشد انتـــــــــــــظار وبیــــقراری دیـگری

قـصه پرداز زمان چــــــــون نوبت مـــــــــابگذرد      میشود آییــــــــــــنه دارو یادگاری دیـــگری

بامــــــــــــــــــیان باستان دارد هــــوایی دل نشین     تو نــــرو هرسو نگرد درلاله زاری دیـگری

ای( موسوی ) لاله را درباغ خـــــــــــود آبش بده

تونخــــــوا یک غنچه گل از گل غزاری دیـــگری



تاريخ : دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | 2:44 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |
 

اندیشه کن

ای برادر بازهـــم اندیشه کـن     انتخـــاب سرنوشت مـــــا وتوست

وقتی شخم بزرایــن مـت بود    گوش کن این فصل کشت مـو توست

قصر را ازاتـــحاد آباد کـــــــن    گرچــه دیوارش زخشت مـاوتوست

گریتیم وبیوه زن شداشک بار     جـان مـن این کار زشت ماو توست

تابکی آواره ودور از وطـــــن    خــــانه ای این جا بهشت ماو توست

غنچه هاهستیم ازیک بوستان   ازهمین خــــاکم سرشت ما و توست

راه حق ان قبله راگم کرده ایم    تو بدان ایــــن جاکنشت مـا و توست

ای برادر سعی کـن در انتخاب   انتخـــــــاب سرنوشت مـــــــــا توست

سید ظاهر موسوی

2009-07-1

 

صلح وآزدای

نوشتم نام تو برلــــــوح جانم صلح وآزادی     هـمیشه بشنوی تــــو از زبانم صـلح وآزادی

درخت صلح   را باخون خودآبش دهم دیـگر     چه زیـبااست همیشه سایه بانم صلح وآزادی

اگر صلح ومحـبت باشه جاودان دراین دنیا      همیشه من میان پـــــرنیانــــــم صلح وآزادی

نباشد جنگ ویــرانی هیمشه شادمـان باشم      اوشادم میـــکند . من شادمانم صلح و آزادی

نبینم کــــــودک بی سرپرسته حالت محزون    ازایــــن اندوح مــــــاتم درفغانم صلح وآزادی

نباشدچشم های گریان به مرگ نـوجوانانش     بده ازعــــالـــــم رضوان نشانم صلح وآزادی

زناامنی خطر بینی هــــــــزاران دردسر بینی     به هــر جاهستی تو هم پاسبانم صلح وآزادی

اگـــــــــرصلح وصفا باشد وفا بردل ربا باشد    درایــن میــــهن میــان گلستانم صلح وآزادی

تعصب رخت بــــربندد ازاین کاشانه ای دلها    نمی نشیند غبارغـــــــم به جانم صلح وازادی

هزاره تاجک وپشتون زیک گلـــزار میباشیم    گل سرخ وسفید بـــامیانــــــــــم صلح وآزادی

موسوی زارمینالد کــــجاهستی کـــــــجارفتی    بدون تو درایــــــن اتش فشانم صلح وآزادی

سید ظاهر موسوی

2009-06-

 

 

سرای زندگی

سرای زندگانی را پر ازخــــــــــوف وخطر بنید      هزاران سرجدا از تـــن، سران پردرد سر بنید

قدم آهسته بردارید که راه تاریک ولغزان است       بلندی پست ها دارد فــــراوان جوی وجر بنید

شب تاریک ظلـــــمانی به راهت سایه افـــگنده      تحمل بایدت جـــــانا بــــه پــــایانش سحر بنید

یک خــــــندان یکی گریان یکی شورو نوادارد      یک سرمست وخماراست یک خونین جگر بنید

یکــــی باوالــــدین خود رود درگردش وتفریح       یکی را دور ازمــــادر یتیم وخــــون جگر بنید

به باغ گـل نشستم من  هـزاران غنچه را دیدم       یکـــــی را بــی ثمر بنید یـــکی را بارور بنید

به حسن خود منازای گل دریغاعمرتوکوتاست       پس ازچندین صباای دل خودت بی بال وپر بنید

تو مینازی به حسن خود که من بسیار زیبا ام       به بالای سرت بنگر تـــــوخـــورشید وقمر بنید

یکی رفــــــــت ویکی امد یکی درحـال ندامت       دراین عـــــــالم شدم گریان مرا هم چشم تر بنید

ندارم حسن زیبا مـــــــــال واموال دراین دنیا       موسوی را درایــــــــــن عالم همیشه در بدربنید

سید ظاهر موسوی

2009-05-20

 

چه می کردم؟

اگرحرف تورا باورنمیکردم چه میکردم ؟      لباس زهد ازتن درنمی کردم چـــه میکردم؟

بیاورباده را تامـــی بنوشم ساقی ای زیبا       زبـانم را به ان می ترنمی کردم چه میکردم؟

به شمشیرنگاهت میبری  سر ازتن عاشق      سرم رازیر آن خنجرنمی کردم چه میکردم؟

به جلوه میبری دلراتوای صیادسنگین دل       فغان زان یارسمین برنمی کرم چه میکردم؟

دلم درکف بدست توبگیرصدپاره اش بنما       به قلب خویشتن نشترنمی کردم جه میکردم؟

زعشق آتشینی تو شدم مجنـــــــون آواره      موسوی رادرین باورنمی کردم چه میکردم؟

سیدظاهر موسوی

2009-05-02

 



تاريخ : دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | 2:25 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |

سوختم

درهواي روي جانان سوخـــــــــــتم      هم چنين شمعي كه گريان سوخـــتم

آتش عشقت زده در قلب مــــــــــن       قـلب من گرديده بريان سوخـــــــــتم

دود مي آيد زچشمانــــــــــم برون       آشكارا بين كه پنهان سوخـــــــــــتم

مــــن غزل خواني كنم ازعشق تو       شاعري عشقم غزل خوان سوخــتم

درد دل باسوختن در مــــــان شود       بي وفا ازسوز هجران سوخـــــــــتم

نيمه جان شد پيــــــگرم ازهجر تو       ازفراقت يارجانان سوخــــــــــــــتم

ظاهرا افسوس ليلـــي تورفــــــــت       هم چومجنون دربيابان سوخــــــتم

 

سيد ظاهر موسوي

 



تاريخ : دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | 2:16 PM | نویسنده : سیدظاهر موسوی |